... Ben ik weer terug op Strava. Zoals voorzien. Hoewel ik heel wat twijfels had of het wel een goed idee zou zijn. De eerste meters in looppad drukken me met de neus (eigenlijk was het een ander lichaamsdeel) op de realiteit. Ik heb er op papier nog geen ruchtbaarheid aan gegeven maar ik heb half januari een ingreep ondergaan die in het medische jargon als TURP wordt aangeduid. Dat is een resectie van de prostaat. Als je dat ook niet kent, zoek je het maar eens op. De schokken op het beton (het wegdek in de eerste honderden meters) zijn niet echt aangenaam of zeg maar heel onaangenaam. Mijn loopintervals duren dan ook maar even, gevolgd door wandelstukken. Ik ben trouwens al weken zowat dagelijks aan het wandelen. Dat was trouwens de enige activiteit die ik kon beoefenen en dan nog in het veld waar ik ongestoord een plasje kon doen. Vanuit mijn thuisbasis ben ik gelukkig in een wip in de vrije natuur.
Een dag na het eerste probeersel (3 km langs het Kanaal in Kanne) is het ...zondag. De voormiddag kan ik me niet meer voorstellen zonder sport en dus trek ik mijn loopschoenen opnieuw aan. Het is zonnig en het zal weer krioelen van de wandelaars op en rond Caestert. Die gezellige drukte wil ik niet missen en dus rij ik weer richting Kanne. Deze keer met het uitdrukkelijke voornemen om wat meer te wandelen en te genieten. Mijn benen zijn de plotse activiteit van gisteren niet vergeten en zo trakteer ik mezelf op verzuurde bovenbenen. En verzuurde hamstrings, zo merk ik later. Maar dat weegt niet op tegen het gevoel weer eens sportman te zijn...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten