In Luik en verder

Enkele uren voor het wielerpeloton door Sprimont stormde, was ik weinige kilometers daar vandaan in dezelfde gemeente voor een ander sportevent, weliswaar op een veel bescheidener schaal, Li Gripète di Lincé. Het dorp Lincé ligt even ten westen van het centrum van Sprimont. De ochtendlijke stilte in de velden op het plateau tussen de Ardense heuvels werd alleen onderbroken door de gehijg van zo'n 400 lopers ... en het geklik van mijn camera. Twee dagen van tevoren had ik een gedeelte van het autotraject al eens afgelegd voor een andere loopwedstrijd, de Buerun. De 374 trappen van Bueren (maal drie alstublieft), in het centrum van Luik, en de rondjes in het groene gebied boven de vurige stede, vormden het decor van een niet alledaagse sportieve uitdaging. Die door meer dan duizend lopers werd aangenomen. Ik bracht er enkele sfeerindrukken op video mee naar huis. Kijken dus!

Voor het eerst in Aalst

niet de carnavalstad, maar het fruitdorp ten zuiden van Sint-Truiden. Daar hebben ze gelopen, de meisjes en jongens (jong/oud, schrappen wat niet past) van het Helpshop Loopcriterium. Na een kilometer schoven ze voorbij aan mijn fotolens. In de laatste kilometer ben ik bewust spaarzaam omgesprongen met het aantal kliks. 

De link van de fotoserie staat onderaan deze bladzijde (de homepage dus) onder Google Foto's. Voor alle zekerheid voeg ik er deze schermafbeelding aan toe... 

Misschien ook een aanleiding om even naar de andere fotoreeksen en de YouTube video's te kijken.

Een lang beeldverslag en een korte visuele impressie

...dat leverde het voorbije weekend op. In Nandrin, vooraan in de Condroz (van hieruit bekeken), een klassieke locatie van de populairste Luikse challenge. En in de Cité Ardente voor de tweede massaloop in enkele weken tijds.  

Weer even niet op Strava

Na negen activiteiten op Strava trek ik er weer even de stekker uit. Niet de spierpijnen zijn de boosdoeners maar de schokken op het beton die druk leggen op mijn blaas. Die heeft het de voorbije twee maanden hard te verduren gehad na mijn TURP-operatie. Ik zal het lot maar niet tarten en braaf afwachten tot de druk in de onderbuik vermindert. Dan maar weer wandelen en hopelijk over niet te lange tijd weer een nieuwe poging ondernemen. 

Na zes weken

 ... Ben ik weer terug op Strava. Zoals voorzien. Hoewel ik heel wat twijfels had of het wel een goed idee zou zijn. De eerste meters in looppad drukken me met de neus (eigenlijk was het een ander lichaamsdeel) op de realiteit. Ik heb er op papier nog geen ruchtbaarheid aan gegeven maar ik heb half januari een ingreep ondergaan die in het  medische jargon als TURP wordt aangeduid. Dat is een resectie van de prostaat. Als je dat ook niet kent, zoek je het maar eens op. De schokken op het beton (het wegdek in de eerste honderden meters) zijn niet echt aangenaam of zeg maar heel onaangenaam. Mijn loopintervals duren dan ook maar even, gevolgd door wandelstukken. Ik ben trouwens al weken zowat dagelijks aan het wandelen. Dat was trouwens de enige activiteit die ik kon beoefenen en dan nog in het veld waar ik ongestoord een plasje kon doen. Vanuit mijn thuisbasis ben ik gelukkig in een wip in de vrije natuur.

Een dag na het eerste probeersel (3 km langs het Kanaal in Kanne) is het ...zondag. De voormiddag kan ik me niet meer voorstellen zonder sport en dus trek ik mijn loopschoenen opnieuw aan. Het is zonnig en het zal weer krioelen van de wandelaars op en rond Caestert. Die gezellige drukte wil ik niet missen en dus rij ik weer richting Kanne. Deze keer met het uitdrukkelijke voornemen om wat meer te wandelen en te genieten. Mijn benen zijn de plotse activiteit van gisteren niet vergeten en zo trakteer ik mezelf op verzuurde bovenbenen. En verzuurde hamstrings, zo merk ik later. Maar dat weegt niet op tegen het gevoel weer eens sportman te zijn...

Geduld

Nog enkele weken (twee?) geduld  en dan kan ik weer voorzichtig aan de heropbouw van mijn conditie beginnen. Voorlopig houd ik het bij rustige wandelingen. Nog een geluk dat ik daarmee mijn zinnen (en benen) kan verzetten...